Oto książka, w której Korwin nie zajmuje się podatkami, ubezpieczeniami ani zasadami, którymi winno kierować się państwo. To książka mająca być sui generis poradnikiem wychowywania dzieci, chociaż autor zawarł w niej też wiele ciekawych uwag na temat rodziny jako takiej, jak i świata otaczającego dziecko. Musiała się chyba cieszyć popularnością, ponieważ liczy sobie aż cztery wydanie. Pierwsze sięga 1991 roku, ja korzystałem z czwartego (Rzeszów 2007). Jednak nie wiem, jakie treści zostały uaktualnione – część wpisów ma w nawiasach dodane, kiedy Korwin je pisał, z racji że sytuacja była inna niż teraz – i zazwyczaj te daty sięgają połowy lat 90tych. Tym samym jest to książka pisana przez Korwina „wcześniejszego” – a jak mi ktoś opowiadał – „wcześniejszy” Korwin miał być właśnie na swych szczytach intelektualnych. Jest to chyba jedna z ciekawszych książek Korwina, jakie można przeczytać – nie jest to jakiś n-ty zbiór felietonów, tylko książka o zupełnie osobnej, i to głównie rodzinnej, tematyce.
„Vademecum...” to luźny zbiór ułożonych alfabetycznie haseł (jest ich ponad setka) od o zdradzającej oczywistą tematykę jak „Zabawa” , „Choroba”, „Kłótnia”, „Jedynak” po tak zatytułowane, że trzeba je przeczytać, by wiedzieć, o co autorowi chodziło – „”Młynarz śpiący” czy „Ogon osła”. Zazwyczaj hasło ma charakter porady, ale bywa też ogólniejszą uwagą (jedno tłumaczy np. czym jest cybernetyka i jaką rolę odgrywa w niej homeostaza), a czasem refleksję filozoficzną („Czy warto być ojcem w dzisiejszych czasach).
Warto dodać, że Korwin wcale nie uważa się za wszechwiedzący autorytet – przyznaje, że sam popełnia błędy, że można się z nim nie zgadzać, że czasem stawia tylko hipotezy. Jednocześnie stanowczo odradza czytać książkę kobietom, o czym uporczywie przypomina i na okładce i na specjalnym dla kobiet wstępie zniechęcającym. Czasem opisuje bowiem reakcje kobiet i ich domniemane stanowisko wobec wychowania dzieci, nie zawsze zgodne z poglądami autora. Uważa, że matka powinna pełnić inną rolę niż ojciec, który musi do tej roli podejść poważnie, racjonalnie i odpowiedzialnie.
W „Vademecum...” dużo miejsca poświęca się ojcu jako głowie rodziny, która musi kierować się pewnymi zasadami, pomimo iż dzisiejsze prawo i dominujące poglądy często mu w tym przeszkadzają. Korwin patrzy też na rodzinę jako pewną całość, z której działalności wiele wynika. Dziecko ma imitować zachowania rodziców, ważne więc, jak oni będą się zachowywać, również wobec siebie (złośliwości i kłótnie między sobą rodzice powinni wobec dziecka ukrywać). Uwagi o odpowiedzialności należą chyba do wartościowszych w całej książce. Ciekawe są też porady dotyczące spełniania poleceń przez dziecko czy pomysły na jego rozwijanie.
Nie zabrakło oczywiście i kontrowersji , niektórych już znanych z innych jego tekstów. Z książki przebija też często darwinizm społeczny – autor tłumaczy niektóre osiągnięcia kulturowe, jako skutek ewolucji przez pokolenia. Co więcej wygrywanie z przyszłym teściem w szachy w jednej kulturze miałoby nawet pomóc genowi dobrych szachistów się rozwijać. Kilka takich przemyśleń, jak i kontrowersyjnych rad można znaleźć w tej pracy.
Całość, choć są punkty, z którymi zgodzić się nie mogę, robi jednak bardzo interesujące wrażenie. To faktycznie bardzo oryginalna książka, a Korwin jest w niej czasem orędownikiem złotego środka. Bywa też w znacznej mierze rodzinnym konserwatystą. Z przemyśleniami tymi warto się zapoznać, choć ja bym nie kierował się wszystkimi przy wychowaniu dziecka...
Menu
Kategorie
Frizona na...
Ostatnie posty
?
Ostatnie wpisy na blogach
Wiadomość