Karol Nowacki - Momentum suum cuique negotio

Po trzech latach rządzenia Tusk doszedł do wniosku, że może już całkowicie olać własne postulaty i obietnice. W obliczu palącej konieczności ponoszenia podczas światowego kryzysu wydatków związanych z tak ważnymi dla Polski kwestiami jak na przykład budowa stadionów piłkarskich, postanowił podnieść podatek od towarów i usług. Wzrosną zatem ceny praktycznie wszystkiego, czym handluje się legalnie w tym kraju. Rozważania o stawkach procentowych nie przemawiają niektórym do wyobraźni, proponuję więc spojrzeć na to w ten sposób: jeśli ktoś teraz ma około tysiąca złotych miesięcznie i takie wydatki, że starcza mu na styk do pierwszego, po podwyżce raz w miesiącu nie będzie mieć na obiad. Podziękowania może wysłać do Ministerstwa Finansów.

A mogło być inaczej. I to nawet bez cięcia wydatków, choć na nie akurat jest mnóstwo miejsca w budżecie. Metoda znana jest polskim politykom doskonale; nie było w historii III RP roku, w którym by z niej nie skorzystano. Brakujące pieniądze można pożyczyć.

Szaleństwo? Dość już mamy długów? W normalnych czasach tak właśnie należałoby odpowiedzieć, ale normalne czasy skończyły się już jakiś czas temu - właściwie już w 1971. Dzisiaj wszystkie państwa Zachodu mają gigantyczne długi, nieraz przekraczające roczny PKB. Trzeba zdać sobie wreszcie sprawę, że nikt nigdy tych długów nie spłaci. Któregoś pięknego poranka zacznie się wykup obligacyj świeżymi banknotami prosto z drukarni. Sądząc po tempie dotychczasowych wydarzeń, nastąpi to całkiem niedługo. Póki więc są na świecie frajerzy skłonni "inwestować" w długoterminowe zobowiązania państw, trzeba ich wykorzystać. Pożyczać ile się da w ojro i dolarach na, powiedzmy, 10 lat, wydawać bez zahamowań, a potem otworzyć kupionego na kredyt szampana, gdy rynek zaleją dodrukowane biliony. Kiedy przyjdzie oddawać, płacić bez żalu. Niech sobie nasi wierzyciele kupią za zwrócone miliardy dolarów po lizaku.


http://derepublica.blox.pl/2010/07/M...e-negotio.html